Thursday, May 28, 2015

(क्रीमशिवाय) क्रीम ऑफ पालक सुप ;-)

Popeye चं सुप या नावाने आमच्या घरात हे सुप लोकप्रिय झालय...हिरव्यागार रंगामुळे दिसायला अतिशय आकर्षक आणि चवीला सौम्य होत असल्याने लहान मुलांना अतिशय आवडते. आणि करायला एकदम झटपट...
फार पाल्हळ न लावता कृतीकडे वळतेच आता....

प्रमाण : २-३ माणसांसाठी
वेळ : १५-२० मिनिटे

साहित्य :

- पालक जुडी १/२ पेक्षा थोडी कमी
( पाने खुप नाजुन आणि छोटी असतील तर १/२ जुडी घ्या पण आजकाल पुण्यात मिळणारा पालक आळुशी स्पर्धा करत असल्याने फारच दांडगी पाने मिळतात )
- १/२ कांदा चिरुन
- ७-८ लसुण पाकळ्या
- १ कप दुध
- १ चमचा कणीक / कॉर्नफ्लोअर
- १ छोटी हिरवी मिरची
- मीठ, मिरीपुड चवीनुसार

कृती :

१. पालक पाने स्वच्छ धुवुन निथळुन घ्या. एका पसरट कढईत कांदा, ३-४ लसुण पाकळ्या आणि मिरची बुडतील एवढे पाणी घालुन शिजवायला ठेवा.
२. कांदा जरासा पारदर्शक झाला की त्यात पालक ची पाने हाताने तु़कडे करुन टाका.अजुन पाणी घालायची गरज नाही. पालकाला पाणी सुटेल.
३. पालक शिजला की गॅस बंद करा. (पालकाचे आकारमान एकदम कमी होउन कढईच्या तळाशी भाजीसारखे मिश्रण दिसु लागेल.तेव्हा झाला असं समजायचं )
४. मिश्रण जरा गार झाले की मिक्सर च्या भांड्यात काढुन घ्या आणि त्यात १ चमचा कणीक टाका.आणि बारीक पेस्ट करुन घ्या. छान गुळगुळीत पेस्ट झाली पाहिजे.
५. आता त्यात हळुहळु दुध घालुन एकजीव पेस्ट करुन घ्या.
६. हे मिश्रण पातेल्यात काढुन त्यात गरजेपुरत म्हणजे सुप जितकं पातळं हवं तितकं पाणी घालुन घ्या आणि चवीपुरते मीठ आणि मिरपुड घालुन एक उकळी काढा.
७. आता सगळ्यात चवदार भाग :
उरलेला ३-४ पाकळ्या लसुण एकदम बारीक चिरुन घ्या.
एका छोट्या कढल्यात १ चमचा तूप गरम करा आणि त्यात हा लसुण मस्त खरपूस तळुन घ्या आणि ही फोडणी सुपवर अगदी वाढायच्या वेळेस ओता...

तयार आहे गरमागरम (क्रीमशिवाय) क्रीम ऑफ पालक सुप ;-)

टीप :
१. डाएट साठी करताना शेवटची फोडणी वगळा.
२. मुलांना देताना यात ताजे घरचे लोणी कींवा चीज खिसुन टाका.
3.सुप मद्धे मीठ अगदी जपुन घाला कारण पालक अतिशय पटकन खारट होतो

Wednesday, May 27, 2015

केक पॉप्स

मागच्या आठवड्यात लेकीच्या शाळेतल्या सगळ्या पोरांना बोलवुन मस्त समर पार्टी केली.
तेव्हा खास म्हणुन हा पदार्थ करुन बघितला...बच्चे भी खुश बच्चो की मम्मी भी खुश.
लेकीलाच मदतिला घेतलं...तिला पण खुप मज्जा आली करताना....
त्याची ही रेसिपी...

साहित्यः

बेसिक वॅनिला केक ( घरी केलेला किंवा विकतचा) मी ग्रीन बेकरी चा प्लम केक वापरला
मोर्डे कंपनीचे किंवा ईतर चॉकलेट बार ( मिल्क, व्हाईट, डार्क सगळे मिक्स )
पॉप स्टिक्स
डेकोरेशन चे साहित्य ( स्प्रिंकल्स, चॉकलेट शेविंग्ज, क्रश्ड नट्स)

कृती:

  1. प्रथम तयार केक चे तुकडे करुन मस्त चुरा करुन घ्या. हे लेकीने केले.तिला फार मज्जा आली.
  2.  मावे मद्धे मिल्क आणि डार्क चॉकलेट विरघळुन घ्या आणि ते हळुहळु अंदाज घेत केक च्या चुर्यामद्धे मिसळा...गरज असेल तर थोडा दुधाचा हात लावुन घ्या....या मिश्रणाचे छोटे लाडु वळता आले पाहिजेत ईतपत घट्ट्/सैल करा
  3. आता या मिश्रणाचे छोटे छोटे लाडु वळुन घ्या आणि फ्रिज मद्धे ३० मि. साठी ठेवा ( फ्रिजर मद्धे नाही )
  4. तोवर आता दुसरीकडे ज्या रंगाचे पॉप्स बनवायचेत ते चॉकलेट वितळवुन घ्या.सजावटीचे सामान ई. तयार ठेवा.
  5. काही वेळाने यातील निम्मे गोळे/लाडु बाहेर काढा.वितळलेल्या चॉकलेट मद्धे पॉप स्टीक चे एक टोक बुडवुन घ्या आणि अलगद केक च्या लाडु मद्धे निम्म्यापर्यंत खुपसा..असे सगळे स्टीक करुन ते परत फ्रीज ला ठेवा...आणि उरलेले निम्मे बाहेर काढुन हीच कृती परत करा...असे केल्याने सगळे पॉपस व्यवस्थीत घट्ट राहतील नाहितर सगळ्या पॉपस ना स्टीक लावेपर्यंत सुरुवातीचे पॉप्स मऊ पडायला सुरुवात होईल.त्यामुळे बॅच प्रोसेसिंग महत्वाचे आहे :-)
  6. आता परत व्हाईट/मिल्क चॉकलेट वितळवुन घ्या.आधीची पॉप्स ची बॅच बाहेर काढुन घ्या. एक एक पॉप अलगद उचलुन चॉकलेट मद्धे घोळवा...जास्तीचे चॉकलेट बाउल च्या कडेवर अलगद टॅप करुन काढुन घ्या. आता लगेचच स्प्रिंकल्स इ इ त्यावर चिकटवा....हे लेकीने केले....:-)..तिच्यासाठी मस्त स्टार्स, हार्ट्स ई आणले होते मी...
  7. घरात थर्मोकॉल चा एखादा तुकडा असेल तर त्यात हे पॉप्स घुसवुन सुकायला ठेवा.
  8. अशाप्रकारे मस्त केक पॉपस बनवा आणि मस्त पार्टी करा...

टीप : पसारा बर्यापैकी होतो पण मजा पण येते करायला...पसारा आवरायला पोरांची मदत घ्या ;-)
माहितीचा स्त्रोत :
आंतरजाल

झटपट रवा डोसा..

साहित्यः
१.१वाटी मैदा
२.१वाटी रवा
३.२ चमचे दही(नसले तरी चालते)
४.३-४ हिरव्या मिरच्या(किती तिखट पचवु शकता त्यानुसार Smile )बारीक चिरुन
५.१-२ चमचे आलं-लसुण बारीक चिरलेला
६.भरपुर ताजा कढिपत्ता,बारीक चिरलेली कोथिंबीर
७.फोडणीचे साहित्य (जिरे,मोहरी,हिंग,हळद)
८.एक बारिक चिरलेला कांदा
९.मीठ
१०.१ चमचा साखर्(आवडत असल्यास)
कॄती:
रवा,मैदा,दही,मीठ,साखर आणि पाणी घालुन सारखे करावे आणि एक तास भिजवत ठेवावे...यात भरपुर पाणी लागते कारण रवा पाणी शोषुन घेतो...
आता तेलाची फोडणी करुन त्यात जिरे,मोहरी,हिंग,बारीक चुरलेला कढीपत्ता,बारीक चिरलेल्या मिरच्या,आले,लसुण,कोथिंबीर घालावे..
ही फोडणी आता डोश्याच्या पिठात ओतावी,कांदा घालावा आणि व्यवस्थीत हलवुन घ्यावे...गरजेनुसार पाणी आणि मीठ घालावे...
शेवटी जे पीठ तयार होइल ते खुप पातळ (आमटीसारखे पळीसांड झाले पाहिजे)
आता नॉनस्टीक तव्यावर थोडेसे तेल लावुन घ्यावे..आणि वाटीने पीठ पसरुन डोसा घालावा..
पीठ पसरताना आधी कडेने घालत घालत मग मध्यापर्यंत यावे...मधे मधे भोके ठेवावीत्...तसेच तवा तापलेला असताना पीठ घालावे...
एका बाजुन छान खरपूस भाजुन झाले की मग उलटुन टाकावे...मस्त कुरकुरीत डोसा तयार होईल....
आता नारळाच्या अथवा दाण्याच्या चटणी सोबत फस्त करावा Smile
चटणी ची कॄती
साहित्यः
शेंगदाणे मुठभर,२ पाकळी लसुण,२-४ लाल सुक्या मिरच्या,१ चिंचेचे बुटुक,मीठ्,साखर,
कॄती:
सर्व पदार्थ मिक्सरवरुन जरुरीप्रमाणे पाणी घालुन बारीक वाटणे...लाल मिरच्या नसल्यास लाल तिखट घालणे.
आवश्यक तेवढे पाणी घालुन सारखे करावे...
माहितीचा स्त्रोतः
आंतरजाल

Monday, March 12, 2012

सिझलर्स....स्स्स




काही दिवसांपूर्वी फेसबुक च्या अल्बम मद्धे घरी केलेल्या सिझलर चा फोटो टाकला होता...आणि मला बरेच जणांनी पाककॄती विचारली....त्या सगळ्यांसाठी खास आज ही पोस्ट...

याना किंवा कोबे मद्धे मिळणारं सिझलर माझ्या अत्यंत आवडीचं.....चुर्र चुर्र असा आवाज करत]टेबल वर येणारं ते अन्नब्रम्ह पाहुनच निम्मी भूक भागते....चायनिज,पंजाबी, चाट असे पदार्थ सहज घरी करुन पाहता येतात...या सगळ्या रेसिपीज नेटवर आरामात सापडतात...पण या सिझलर्स ची रेसिपी मला कित्येक दिवस सापडत नव्हती...शिवाय ते सर्व्ह करायची पद्दत पण वेगळी....ते सगळं कसं जमणार....?

अखेर मायबोली.कॉम मदतीला धावलं....एक दिवस अचानक मायबोली वर घरच्या घरी सिझलर्स करायची कॄती सापडली मला...आणि अनायसेच आलेल्या व्हॅलेंटाईन डे चं निमित्त साधुन नवरोबांना खायला घातली....आणी रेसिपी आवडल्याची पावती रीकाम्या झालेल्या सिझलर प्लेट ने दिली.....

अगदी हॉटेल सारखी नसली तरी ८५% त्याच्या आसपास जाणारी चव आली होती असं मला तरी वाटलं...पाहा तुम्हाला आवडते का ते....मूळ रेसिपीमद्धे मी थोडेफार बदल केले आहेत...

प्रमाण : २ माणसांसाठी....

साहित्यः

मोकळा शिजवलेला भात : १.५ वाटी
हव्या त्या (फ्लॉवर्,मटार्,गाजर्,बीन्स,बेबी कॉर्न्,स्वीट कॉर्न्,ब्रोकोली ई) भाज्या बेताचे तुकडे करुन : १.५ वाटी
१ मोठा किवा २ छोटे बटाटे
१ कांदा
पनीर : १५० ग्रॅम
ढबु मिरची १
अननस : २ चकत्या
कोबी
शिजवलेला आवडीचा कोणताही पास्ता १ वाटी

सॉससाठी:

४ मोठे दळदार टोमॅटो
१ बारीक चिरलेला कांदा
१ टी स्पून लसूण बारीक चिरुन'
१ टी स्पून आलं बारीक चिरुन (ऑप्शनल)
१/२ ते १ टी स्पून तिखट ( आवडीनुसार)
मिरीपूड १ टी स्पून
मीठ
ड्राय ईटालियन हर्बज ( घातले नाही तरी चालेल..मला आवडतात म्हणुन मी घातले..)
टोमॅटो सॉस १-२ टी स्पून
चवीपुरती साखर,
चिली फ्लेक्स
व्हिनेगर
रेड चिली सॉस
सोया सॉस

ईतर साहित्यः

१ जाड लोखंडी तवा किंवा असल्यास सिझलर प्लेट
लोणी/तूप
तवा ज्यावर ठेवायचा आहे स्टँड व त्याखाली एखादा टॉवेल (सिझलर प्लेट असेल तर त्याचा लाकडी साचा असतो)
गरम तवा पकडायला चिमटा किंवा अवन ग्लोव्ज तयार ठेवा.

कॄती:

१.बटाट्याचे फ्रेंच फ्राईज प्रमाणे तुकडे करुन घ्या आणी मीठ घाललेल्या पाण्यात १/२ तास ठेउन द्या.
पनीर चे सुद्धा उभे लांबट तुकडे करुन घ्या.
बटाट्याच्या सळ्या थोड्या पेपर वर पसरुन कोरड्या करुन घ्या....नंतर तेलात तळुन घ्या किंवा ओव्हन मद्धे बेक करुन घ्या.त्यावर थोडी मिरेपूड व गरज असेल तर मीठ भुर्भुरा...
पनीर चे तुकडे ओव्हन मद्धे थोडे ग्रील करुन किंवा तव्यावर परतून घ्या.त्यावर सुद्धा मीठ आणी मिरेपूड पसरा.

सगळ्या भाज्या (फ्लॉवर्,मटार्,गाजर्,बीन्स,बेबी कॉर्न्,स्वीट कॉर्न्,ब्रोकोली ) मीठ घातलेल्या पाण्यात उकडुन घ्या ...खुप जास्त उकडायच्या नाहित..टचटचीतच राहिल्या पाहिजेत.
कांदा आणी ढबु मिरचिचे मोठे चौकोनी तुकडे करुन लोण्यावर थोडे परतून घ्या...




२.टोमॅटो ब्लांच करुन मग मिक्सर वर फिरवून घ्या.तेलात वा बटरमधे बारीक चिरलेला लसूण
व कांदा परता, मग त्यात टोमॅटोचे पेस्ट मिसळा व शिजवा. आवडीप्रमाणे मीठ, मिरपूड,
हर्ब्ज मिसळा. चवीप्रमाणे सोयासॉस, चिलीसॉस, चिलीफ्लेक्स,साखर ई घाला व नीट शिजु द्या...हा झाला सॉस तयार

३.कोबीची पाने सुटी करुन घ्या.

आता र्व्हिंग ची तयारी :

४.लोखंडी तव्याला तेलाचा किंवा लोण्याचा पुसटसा हात लावून त्यावर आधी कोबीच्या पानाचे तूकडे मध्यभागी गोलाकार रचा, त्यावर कडेने भाज्या रचा. शक्यतो भाज्यांखाली कोबीची पाने ठेवु नका त्या जराशा करपलेल्या छान लागतात.अननसाच्या चकत्या कडेने रचा. कोबीच्या पानांवर शिजवलेला भात रचा..भाताच्या मध्यभागी छोटा खळगा करा...फोटो पहा...
५.सॉस मद्धे पास्ता मिसळुन जरा शिजवा.हे सगळं गरम असु द्या...



६.अंदाजे १ ते १.५ चमचा व्हिनेगर एका छोट्या वाटित तयार ठेवा...

६. तवा मध्यम आचेवर गरम करत ठेवा.

७. तवा छान तापुन तव्याच्या मधली कोबीची पाने करपू लागली, की
पटकन तवा टेवलवर न्या आणि मधोमध पास्ता ओता. व्हिनेगर सगळीकडुन पसरुन ओता..यावेळी चरचर आवाज येऊन धूर होईल.


८.व्हिनेगर ऐवजी भाज्यांवर लिंबाचा रस ओतता येइल.पण व्हिनेगर ची चव वेगळी लागते

९. प्रत्येकाने आपल्या डिशमधे भाज्या घेऊन, त्यावर आवडीप्रमाणे जास्तीचे सॉसेस घालून खाउ शकता.

टिपः यात वरुन घेण्यासाठी वेगवेगळे सॉस (उदा. चिली सॉस, मस्टर्ड सॉस, बार्बेक्यू सॉस, वुस्टरशायर सॉस वगैरे) वापरु शकतो...."याना सिझलर्स" मद्धे सॉस चे बरेच ऑप्शन आहेत..ते सगळे कधीतरी ट्राय करेन आणि इथे अपडेट करेन...
सध्यातरी हे बेसिक सिझलर गोड मानुन घ्या :-)

झणझणीत वरणफळं उर्फ चकोल्या


DSC06780.jpg

माझ्या लहानपणी वरणफळे करणे आणि खाणे हा एक सोहळा असायचा...सोहळा अशासाठी म्हटलं कारण हा पदार्थ करायचा म्हणजे त्याची तयारी २-३ दिवस चालायची...आता तुम्ही म्हणाल की हा इतका सोपा पदार्थ आहे..तर त्याची काय तयारी करायची..तर तयारी पदार्थ करण्यासाठी नसुन तो कधी करायचा हा "बेत" करण्यासाठी असायची....

त्याचं काय होतं..की माझ्या आई आणि बाबांना हा प्रकार अजिबात म्हणजे अजिबात आवडायचा नाही..."आमटी आणि पोळीचा काला काय खायचा नुसता..त्यापेक्षा भाज्या खाव्यात भरपुर.." ईति आमच्या मातोश्री..चकोल्या भुरकण्यातलं सुख हिला कधी कळणार,म्हणुन मी हळहळायचे Smile......मग एखाद्या दिवशी आमची लाडकी आज्जी हा बेत ठरवायची ( आजोळ गावात असल्याचे बरेच फायदे होतात..त्यातलाच हा एक..) मग परत आज्जीकडे जायचं म्हटल्यावर लगेच वरणफळं खाउन हातावर पाणी पडल्यावर लगेच कोण आपापल्या घरी जातंय...शाळेची सुट्टी विचारात घेउन २-४ दिवस तिथेच राहायच्या बेताने ( आणि अजुन २-३ चविष्ट बेत जोडीला ठरवुन..) चकोल्या चा प्रोग्रॅम ठरायचा...

वरणफळं म्हणजे आमटी आणि पोळी यांचा काला नसतो...हे तु आईला पूर्वी का शिकवले नाहीस असं आज्जीला विचारलं की ती म्हणायची..अगं तुझ्या आईला सगळ शिकवलं असतं तर आपल्या या चकोल्या पार्ट्या कशा झाल्या असत्या...? Smile हे ही खरंच होतं बरका....आज्जी,आजोबा,मी आणि माझी धाकटी बहीण आमची मस्त पार्टी असायची...झणझणीत आज्जीस्टाईल चकोल्या,त्यावर भरपूर साजुक तूप,दाण्याची किंवा लसणीची चटणी,पापड-कुर्डया,आणि ताजं ताक असा मेन्यु असायचा....कोण किती मोठयांदा भुरका मारुन चकोल्या हाणु शकतो अशी जणु चढाओढच असायची...चकोल्यांचं भलं मोठं पातेलं बघता बघता खाली जायचं..
आणि या सगळ्या सरंजामाला बाहेर धो धो पडणारर्‍या पावसाचं बॅगराउंड म्युझिक मिळालं तर आहाहा.....

अजुनही आज्जीचा फोन आला की ती विचारते,कराड ला कधी येणार आहेस? एकदा चकोल्यांचा बेत करुयात...माझा मन लगेच माग पोचतं.चकोल्या पार्ट्यांसोबतच इतरही अनेक आठवणी मनात फेर धरुन नाचु लागतात....आणि मग मी लगेच चकोल्या करायचा "बेत" करते..आज्ज्जी नं शिकवल्यात तश्शाच Smile

तर अशा या माझ्या आज्जी फेम चकोल्या....

१.कणीक भिजवताना त्यात मीठ,तिखट,हळद,आणि थोडे गुळाचे पाणी घालवे.तेलाचा हात लावुन कणीक भिजवावी.

आमटीची कॄती:
१. १/२ छोटा कांदा,१/२ टोमॅटो,४-५ काळी मिरी,२ लवंगा,१ तमालपत्र,थोडी दालचिनी,४ चमचे ओलं खोबरं,भरपूर लसूण,कोथिंबीर हे सगळं छान बारीक वाटुन घ्यायचं
DSC06769_n.jpg

२.मग थोड्या तेलात मोहरी,जिरे,मेथ्या,हिंग,हळद,कढिपत्ता याची फोडणी करुन त्यात वरील वाटण नीट परतून घ्यावे.त्यात २ वाट्या शिजवलेली तूरडाळ घालावी.भरपूर पाणी घालावे ( वरणफळांना पोहता आले पाहिजे).गुळ,चिंच,मीठ,तिखट,आणि गोडा मसाला घालावा...व उकळी येउ द्यावी...

आता भिजवुन ठेवलेल्या कणकीची तेल लावुन (पीठी लावु नये नाहीतर चाकोल्या फारच गिजगोळा होतात) पोळी लाटावी...आणि कातण्याने मोठया शंकरपाळ्या कापुन उकळणार्‍या आमटीत सोडाव्यात...मस्त शिजु द्याव्यात ..आणि गरमगरम वरपाव्यात Smile

DSC06780.jpg


DSC06779.jpg

टीपः या चित्रात जरी चकोल्या बाऊलमद्धे दिसत असल्या आणि शेजारी चमचा वगैरे दिसत असला तरी हे प्रकरण चमच्याने वगैरे खाण्याची चुक अजिबात करु नये...पाप लागेल Smile...हे सगळं मस्तपैकी ताटात ओतायचं,ताटाला गरज असल्यास टेकण वगैरे लावायचं ( त्यासाठी मी त्या चमच्याचा वापर केला ) आणि हातने भुरकायचं....मग कोपरपर्यंत ओघळ आला तरी चालेल Smile

आईपण

आज खुप दिवसांनी..बहुदा वर्षभरानंतर काहीतरी लिहावसं वाटतय...पण काय लिहु मी...? कशी सुरुवात करु परत ?....गेले काही दिवस रोज ब्लॉग उघडते काहीतरी लिहिण्यासाठी... आणी तसाच बंद करते....पण आज ठरवलय मी..चार-दोन ओळी लिहिल्याशिवाय अज्जिबात झोपायचं नाहिये आज....

काहीच विषय का सुचत नाहिये आज याचा विचार करताना एक गोष्ट लक्षात आली माझ्या....की गेले एक-दीड वर्ष मी अशा एका गोंडस आणी गोड विषयात अडकले आहे की त्यापुढे बाकी सगळं सगळं गौण आहे माझ्यासाठी...."आईपण" असं असतं का ?
येताजाता कधीही भेटलं तरी आपल्या मुलांबद्दल बोलणार्‍या बायकांना मी एकेकाळी हसायचे...."मुलांशिवाय काहीच कसे विषय नसतात यांच्याकडे बोलायला? " असं वाटायचं मला...."मी नाही बाई अशी टिप्पीकल बायकांसारखी वागणार..." असं मनात ठरवायचे..किंवा स्वतःच्या मनाला अशी ताकीद द्यायचे...पण..आजकाल मी सुद्धा मैत्रिणीना भेटले की...."आमची पिल्लु ना सध्या काही खातच नाही गं..दाढा येतायत ना...." किंवा...."छकुली ना आजकाल खुप खुप दंगेखोर झालिये गं...फार लक्ष द्यावं लागतं...""हगीज पेक्षा ना तु पॅम्पर्स वापरुन बघ...तो जास्त छान आहे....ईत्यादी ईत्यादी...." ...

तर तात्पर्य काय की सगळ्या बायका आया झाल्या की त्यांचं असंच होत असावं....आणि ते स्वाभाविकच आहे....माझंच बघा ना...परत ब्लॉग लिहायला सुरुवात करताना सुद्धा काय लिहु काय लिहु करत करत मी परत लेकीकडेच वळले...असो...

आज रंगपंचमी...आज माझ्या आईचा वाढदिवस असतो....आणि ज्या माझ्या आईमुळे मलासुद्धा हे गोड नातं अनुभवायला मिळालं तिला शुभेच्छा देउन आजची पोस्ट थांबवते....

प्रिय आई,

मी तुला कोणत्या शब्दात सांगु,
माझ्या अयुष्यातलं तुझं स्थान....?
तुच माझ्या प्रत्येक कृतीमागची कल्पना..
तुच माझ्या जीवनाची प्रेरणा...
माझ्या गळ्यातला सुर तू...
माझ्या ओठातले गीत तू...
माझ्या पाठीवरची कौतुकाची थाप तू...
माझ्या चुकांना खडसावुन जाब तू...
तुझ्यामुळेच माझं अस्तित्वं...
नी तुझ्यामुळेच मला स्वत्वं...
सगळ्यांपेक्षा खुप खुप वेगळी तू...
आणि माझ्या गालावरची खळी सुद्धा तूच...

आज तुझ्या वाढदिवशी,
देवाजवळ एकच मागणं....
मला तुझा आशीर्वादाचा हात सतत हवा आहे...
तू माझ्यासाठी पाहिलेली स्वप्नं पूर्ण करण्यासाठी....

तुला खुप खुप शुभेच्छा...
तु सतत आनंदी राहावीस म्हणुन....!!!

Wednesday, January 27, 2010

झिंग... नटरंग ची...

ईश्वरा, जन्म हा दिला, प्रसवली कला थोर उपकार...

तुज चरणी, लागली वर्णी,कशी ही करणी करु साकार..

मांडला नवा संसार,अता घरदार तुझा दरबार...

पेटला, असा अंगार,कलेचा ज्वार,चढवितो झिंग....
नटरंग उभा,ललकारी नभा,स्वरताल जाहले दंग....

कलेचं वेड काय असतं हे अनुभवायचं असेल तर जरुर पहावी अशी ही कलाकृती " नटरंग".गेले काही दिवस वर्तमानपत्रातून,वेगवेगळ्या टिव्ही चनेल्स वरुन आणि चित्रपट पाहुन आलेल्या मित्रमंडळींकडुन या चित्रपटाविषयी ऐकत होते...अजय-अतुल चे संगीत असलेली या चित्रपटाची गाणी ऐकून आधीच वेड लागलं होतं....अक्षरशः ही गाणी सगळीच्या सगळी पाठ झाली आहेत मला...अधले मधले संगीताचे तुकडे सुद्धा डोक्यात इतके फिट बसले आहेत कि सतत कुठेही ते माझ्या पाठलाग करत असतात....

सलग ३ आठवडे दर शनिवार रविवारी "सिटी प्राईड" ला जात होतो आम्ही हा चित्रपट पाहायला...प्रत्येक वेळी शो "हाउसफुल" चा बोर्ड.....मनातुन कुठेतरी बरंही वाटत होतं म्हणा...एक मराठी चित्रपट लोक इतका डोक्यावर घेतात हे पाहुन अभिमान वाटला..पण प्रत्येक वेळेस हाउसफुल ची पाटी पाहुन,आता कधी पाहायला मिळणार हा चित्रपट असं वाटायचं...अखेर परवा २६ जान.ला तिकिट मिळालं बाबा एकदाचं....आणि तेव्हा पासुन डोक्यात नटरंग ची जी "झिंग" चढली आहे ती अजुनही उतरायला तयार नाहिये....

कथा,पटकथा,दिग्दर्शन,संगीत,अभिनय सगळ्याच आघाडीवर चित्रपट इतका अप्रतिम आहे की क्या केहेने....अतुल कुलकर्णी या माणसाची खरचं कमाल आहे....दोन अतिशय वेगळ्या व्यक्तिरेखा....फक्त स्वभावच नव्हे तर वागण्या,बोलण्या,दिसण्यात वेगळ्या व्यक्ती त्याने इतक्या कमलीच्या साकारल्या आहेत....अतुल ला खरच दंडवत घालावासा वाटला...एकाच चित्रपटासाठी वजन वाढवणं आणि परत कमी करणं या गोष्टी फार फार अवघड आहेत्....आणि त्यानं ते आव्हान अनिशय लीलया पेललंय.....त्याला पाहुन,माझ्या कुलकर्णी आडनावाचा मला परत एकदा अभिमान वाटला मला :-)...( शेवटी काय आडनाव बंधु ना तो आमचा ;-).....अख्खा पिक्चर यानं नुसता खाउन टाकलाय्....खरं सांगते..अप्सरा आली गाण्यामधे सुद्धा...अतुल पडद्यावर कधी येतो आणि कधी जातो याकडे माझं जास्त लक्ष होतं....एक पुरुष इतक्या सहजपणे बाईसारख्या हालचाली कशा काय करु शकतो....ते फक्त अतुल कुलकर्णीच करु जाणे...

आणि चित्रपटाची सर्वात महत्वाची बाजु म्हणजे संगीत्....अजय-अतुल हे दोघं अक्षरशः वेडे लोकं आहेत्....इतकं भन्नाट संगीत दिलंय या दोघांनी....सगळी गाणी अप्रतिम झाली आहेत.... माणसाला जगायला काय लागतं असं कोणी विचारलं तर आपण अन्न्,वस्त्र,निवारा,ई,ई अशी यादी देउ..पण अशा काही कलाकृती पाहिल्या की वाटतं...फक्त पैसा,उत्तम जेवण,छानसं घरं,दारात गाडी या सगळ्या गोष्टींपेक्ष्याही आपलं जगणं समृद्ध करणार्‍या इतर अनेक गोष्टी आहेत्....आणि आपल्याला त्याचा आनंद घेता येतो हे आपलं भाग्य....मला मराठी म्हणुन जन्म मिळाल्याबद्दल अशावेळी मी देवाचे आभार मानते....

नटरंगच्या शेवटच्या सीन मद्धे गुणा त्याला मिळालेलं पारितोषिक उंच धरुन समोर पसरलेल्या प्रचंड जनसमुदायाला नमस्कार करतो तेव्हा मी क्षणभर विसरुनच गेले की हा एक चित्रपट आहे...आधीच्या २ तासात पाहिलेले सगळे प्रसंग डोळ्यापुढे एका क्षणात सरकून गेले आणि डोळ्यातलं पाणि गालावर कधी आलं ते कळंलच नाही....
चित्रपटातील एकच गोष्ट खटकली...सुरवातीला दिली गेलेली सुचना..... "या चित्रपटातील सर्व पात्र आणि घटना काल्पनिक आहेत्..त्यांचा वास्तवाशी काहीही संबंध नाही" ..

नटरंग सारख्या चित्रपटांच्या सुरुवातीला तरी निदान असल्या सुचना नसाव्यात असं वाटतं.....कोण जाणे हा चित्रपट पाहणार्‍या कोणा एखाद्या "गुणा" ला यापासुन प्रेरणा मिळेलं... आणि आपल्याला ....अजुन एक कलाकार....